در دی‌ماه، ده‌ها میلیون نفر از هموطنان ایرانی من به خیابان‌ها آمدند تا در برابر استبداد جمهوری اسلامی بایستند. آن‌ها نه برای ایدئولوژی و نه برای مطالبات محدود اقتصادی، بلکه با یک خواسته ساده و شریف راهپیمایی کردند: آزادی.

آن‌ها از بهای این کار آگاه بودند. بیش از ۴۰ هزار نفر بهایش را با جان خود پرداختند. صدها هزار نفر دیگر زخمی، زندانی، و شکنجه شدند و مورد تجاوز قرار گرفتند. شمار اعدام‌ها افزایش پیدا کرده است. با این حال، ایرانیان همچنان مقاومت می‌کنند. این خیزش متعلق به آن‌هاست.

اقدام‌های نظامی اخیر آمریکا و اسرائیل موازنه قدرت را تغییر داده است. ابزارهای سرکوب رژیم، نیروهای امنیتی، توان موشکی و ساختار فرماندهی آن به میزان قابل توجهی تضعیف شده‌اند. طی ۴۷ سال گذشته، آن‌ها تمام ثروت ایران را صرف سلاح، سرکوب، مرگ و کشتار کرده‌اند.

اما اکنون لحظه موعود فرا رسیده است: رویارویی میان رژیم اسلامی و مردم ایران در مرکز صحنه قرار دارد. این آخرین نبرد است و این مداخله فرصت مبارزه به مردم ایران داده است.

این هرگز جنگ خارجی نبوده است. این خیزش ملی است. و فصل پایانی‌اش نه در اتاق‌های جنگ در خارج، بلکه در خیابان‌های ایران و به‌دست مردم ایران نوشته خواهد شد.

رژیم در حال فروپاشی است. توانایی رژیم برای اعمال قدرت، چه در خارج و چه علیه شهروندان، در رو به زوال است. ارتباطات مختل شده است. زیرساخت‌ نظامی‌اش تضعیف شده است. در سطح خیابان، رعبی که زمانی حفظ می‌کرد در حال از بین رفتن است. ریزش نیروها در حال افزایش است. ورق دارد برمی‌گردد.

با این حال، در این لحظه سرنوشت‌ساز، نشانه‌های نگران‌کننده‌ای وجود دارد که برخی در غرب در حال بررسی اشتباهی آشنا و خطرناک‌اند: مذاکره با بقایای همان سیستمی که ایران را به ویرانی کشانده است.

چهره‌هایی مانند محمدباقر قالیباف، که سال‌ها در درون نظام حضور داشته‌اند و از فرماندهان دستگاه سرکوب بوده‌اند، نماینده تداوم‌اند نه تغییر. تصور اینکه می‌توان با بازآرایی چنین افرادی به ثبات رسید، به‌معنای درک نادرست ماهیت جمهوری اسلامی است. ایدئولوژی، ساختارهای امنیتی‌، و جاه‌طلبی‌های منطقه‌ای‌ جمهوری اسلامی جدایی‌ناپذیرند. چهره را تغییر دهید، اما نظام مرگ، کشتار و سرکوب باقی خواهد ماند.

هرگونه توافقی که این رژیم را حفظ کند، صلح به ارمغان نخواهد آورد. بلکه تنها بحران بعدی را به تعویق می‌اندازد.

مردم ایران این را به‌خوبی درک می‌کنند. آن‌ها خواهان اصلاح نیستند؛ آن‌ها خواستار گسست کامل‌اند. آن‌ها می‌دانند هر چیزی کمتر از این آن‌ها را به همان چرخه استبداد، درگیری و بی‌ثباتی بازمی‌گرداند.

راه دیگری نیز وجود دارد. من از اعضای نیروهای امنیتی، از ارتش تا پلیس، از بسیج تا نیروهای عادی سپاه پاسداران، خواسته‌ام که انتخاب کنند: کنار مردم بایستند یا مقابل آن‌ها. کسانی که ملت را انتخاب کنند، در ایران آزاد جایگاه خواهند داشت. کسانی که همچنان در خدمت سرکوب باشند، پاسخگو خواهند بود.

دلگرم‌کننده است که بسیاری از آن‌ها همین حالا این انتخاب را کرده‌اند.

به مردم ایران می‌گویم: آماده شوید. سازماندهی کنید. آماده باشید. لحظه سرنوشت‌ساز در حال نزدیک شدن است. وقتی زمانش فرا برسد، از شما خواهم خواست که به خیابان‌ها بازگردید، نه به‌‌صورت صداهای پراکنده، بلکه به‌عنوان ملت متحد. و وقتی آن لحظه فرا برسد، هیچ نیرویی قادر نخواهد بود برابر شما بایستد.

این دعوت به هرج‌ومرج نیست. برعکس، ما برای آنچه پس از آن می‌آید آماده‌ایم. گذاری ساختارمند وجود خواهد داشت. دولتی انتقالی برای هدایت کشور در ماه‌های حساس نخست تشکیل خواهد شد. برنامه‌های دقیق برای بازسازی اقتصادی، اصلاح نهادی و حکمرانی دموکراتیک از پیش تدوین شده‌اند. این جهش به دل فضایی ناشناخته‌ نیست، بلکه مسیری است که برای رسیدن به ثبات و شکوفایی به‌دقت آماده شده است.

ایران به یک نمونه هشداردهنده دیگر تبدیل نخواهد شد. بلکه به الگو تبدیل خواهد شد. یک ایران آزاد و دموکراتیک نه‌ فقط خود، بلکه منطقه را متحول خواهد کرد. به دهه‌ها سیاست‌های مخرب پایان خواهد داد. ایران دیگر از نیروهای شبه‌نظامی نیابتی حمایت نخواهد کرد، دیگر دنبال دستیابی به سلاح هسته‌ای نخواهد بود، و دیگر در جامعه بین‌المللی منزوی نخواهد بود. در عوض، ایران به شریکی برای صلح، ثبات و توسعه تبدیل خواهد شد.

برای جامعه بین‌المللی نیز انتخاب روشن است. کنار مردم ایران بایستید. از مشروعیت‌بخشی به بقایای رژیم در حال فروپاشی خودداری کنید. نمایندگانش را اخراج کنید. و آماده باشید تا یک مرجع انتقالی مشروع را زمانی که شکل گرفت، به رسمیت بشناسید.

بخشی از رهبری توانایی اقدام به‌موقع است و من از این لحظه استفاده می‌کنم. پنجره اقدام قاطع محدود است.

این انقلاب با مردم ایران آغاز شد و با آن‌ها نیز به پایان خواهد رسید. و هنگامی که این اتفاق بیفتد، نه‌ فقط پایان استبداد، بلکه آغاز دوره‌ای جدید، برای ایران و برای جهان، را رقم خواهد زد.

ترجمه از تایمز